* De trailer van Planta 4A:
De kinderen nemen hun lijden met humor op, vooral Miguel Angel lijkt het allemaal luchtig op te nemen. Zoals bijvoorbeeld bij zijn nieuwe kamergenoot, of bij het afscheid nemen van Antonio waar hij de jongen uitnodigt zijn "nieuwe" been te tonen en met enkele grappen de 'modeshow' van commentaar voorziet.
De kinderen nemen hun lijden met humor op, vooral Miguel Angel lijkt het allemaal luchtig op te nemen. Zoals bijvoorbeeld bij zijn nieuwe kamergenoot, of bij het afscheid nemen van Antonio waar hij de jongen uitnodigt zijn "nieuwe" been te tonen en met enkele grappen de 'modeshow' van commentaar voorziet.
* Afscheid van pasgeboren leven:
Een wereld van verschil met het vorige fragment. Ik kon het verdriet van de ouders meevoelen, mijn haren kwamen recht tijdens het zien van dit fragment. Misschien omdat het dichter aansluit bij mijn leefwereld, want wanneer je zelf kinderen hebt, is je grootste angst het verliezen van 1 van hen. De ouders wilden hetzelfde voor hun tweede kind als voor hun eerste kind, nl. het doopsel. Wat ik enorm bewonder, is dat ze hun eerste kind er zo openlijk bij betrekken, dat ze haar laten beleven dat ze een broertje heeft. De doop betekende ook voor de ouders dat hun beide kinderen verbonden werden (in geloof). De doop heeft er ook voor gezorgd dat de familie heel dicht bij elkaar was, dat ze steun hadden aan elkaar. Ze hebben ook enorm veel steun gehad aan pastor Ine, want zij heeft hen geholpen bij beslissingen nemen die ze op die moment niet zelfstandig hadden kunnen nemen.
Een wereld van verschil met het vorige fragment. Ik kon het verdriet van de ouders meevoelen, mijn haren kwamen recht tijdens het zien van dit fragment. Misschien omdat het dichter aansluit bij mijn leefwereld, want wanneer je zelf kinderen hebt, is je grootste angst het verliezen van 1 van hen. De ouders wilden hetzelfde voor hun tweede kind als voor hun eerste kind, nl. het doopsel. Wat ik enorm bewonder, is dat ze hun eerste kind er zo openlijk bij betrekken, dat ze haar laten beleven dat ze een broertje heeft. De doop betekende ook voor de ouders dat hun beide kinderen verbonden werden (in geloof). De doop heeft er ook voor gezorgd dat de familie heel dicht bij elkaar was, dat ze steun hadden aan elkaar. Ze hebben ook enorm veel steun gehad aan pastor Ine, want zij heeft hen geholpen bij beslissingen nemen die ze op die moment niet zelfstandig hadden kunnen nemen.
Uit dit voorbeeld blijkt ook dat mensen sterker zijn dan dat we soms zelf denken, wat ook de vader in dit fragment zegt. Op voorwaarde dat mensen steun kunnen vinden bij andere mensen.
Ook Ine gaat op haar manier om met rouwen, door te bidden en steun te zoeken bij God. De betekenis van haar laatste zin is fantastisch: "Hier zie je mensen die goed zijn voor elkaar, die elkaar steun bieden en die veel over hebben voor de andere. Dat is voor mij ook goddelijkheid, maar dan zonder hoofdletter." Dit sluit aan bij hoe ik tegenover geloof sta: je hoeft niet gelovig te zijn, om respect te krijgen van God, je hoeft enkel te proberen een goed mens te zijn voor andere mensen.
* Vrijwilligerswerk in de gevangenis:
Jan zelf probeert het goede in elke mens te blijven zien, ook al hebben ze iets fout gedaan. Iedereen heeft minstens 1 goed ding in zich. Volgende zin die hij zei, zal me bijblijven: "Het is niet aan mij om hen een tweede keer te beoordelen. Dit is de taak van de rechters en het gerecht." Dat is zijn manier om naar het lijden van anderen te kijken.
Gonzalo moet ook omgaan met lijden. Hij is net voor de dood van zijn moeder in de gevangenis terechtgekomen. En Jan komt hem het nieuws vertellen dat zijn moeder overleden is. De wereld van Gonzalo stort in. Gonzalo heeft het moeilijk, omdat hij geen afscheid heeft kunnen nemen van zijn moeder en dat hij dingen heeft gedaan die zijn moeder niet goedkeurde. De laatste woorden van zijn moeder gericht naar Gonzalo waren: "Ondanks alles, hou ik veel van jou." Nu wil Gonzalo wel zijn verantwoordelijkheid opnemen, zijn leven op het goede pad houden. Hij wil dit doen uit respect voor zijn moeder, zodat ze toch nog fier zou kunnen zijn op hem. Het was haar laatste wens dat haar zoon terug op het goede pad zou geraken. Van zodra hij uit de gevangenis is, zal hij naar haar graf gaan. Voorlopig gaat hij iedere week naar de mis en steekt hij een kaars aan om zijn moeder te herdenken. Gonzalo heeft veel respect voor Jan. De manier van omgaan met 'God' (hij spreekt er gewoon tegen, alles wat in hem opkomt) is de manier waarop ik met 'Hem' omga. Wanneer ik bid, is dit ook geen tekst die ik aframmel, ofzo. Het is ook gewoon vertellen wat in me komt. Voor mij heeft het eerder een therapeutisch doel, zodat ik zelf inzicht zou krijgen in wat er allemaal aan de hand is. Net zoals Gonzalo verwacht ik ook geen antwoord van God, maar het helpt me wel om zelf een oplossing te vinden.
* Rituelen:
Hoewel het maar een kort fragment is (en we daardoor niet helemaal snappen hoe hindoeïsme 'werkt'), kunnen we toch merken dat ze anders omgaan met dood, dan dat wij dat doen. Ze verbranden het lichaam, nemen dan een stukje kool van het uitgedoofde vuur en gooien het in een rivier. Zo reinigen ze de gestorven persoon; ze wissen de zonden van die persoon uit, zodat hij het niet zouden meedragen in zijn volgend leven.
* Allerzielen:
Christenen begraven hun gestorven dierbaren op het kerkhof. Vroeger was dit de ruimte rond de kerk, rijke mensen werden zelfs in de kerk zelf begraven. Niet enkel de begrafenis dient om de overledene te eren, maar ieder jaar (op Allerzielen) wordt er nog eens stilgestaan bij de mensen die we verloren hebben. We herdenken dan alle mensen die ooit een deel van ons leven waren, maar die we hebben moeten afgeven. De personen die het afgelopen jaar gestorven zijn, worden nog eens vernoemd in een kerkdienst op Allerzielen. Christenen zien de dood als een doorgangspoort naar eeuwig leven bij God.
* Ethisch leven:
Bij moslims is het zo dat de overledene eerst in een kamer moet 'klaargemaakt' worden vooraleer het gebed kan aangevat worden. De overleden persoon wordt 3 maal gewassen en in een wit doek gewikkeld.
Moslims geloven dat het aards leven slechts een 'spelletje' is van satan, dat je moet weerstaan aan de verleidingen van de duivel om zo in 'het Paradijs' terecht te komen. Wanneer je niet weerstaat aan die verleidingen, dan zal je in 'de Hel' terechtkomen. Bidden is een zeer groot onderdeel van hun geloof; wanneer ze niet bidden, wordt dit als zonde gezien. Wanneer de overledene of de nabestaanden niet bidden, dan kan deze rituele wassing niet gebeuren. Het sterven heeft dezelfde functie als bij christenen: de dood is een doorgangspoort naar een eeuwig leven bij God (in dit geval Allah). Allah 'beslist' of de overledene in het 'Paradijs' of in de 'Hel' terechtkomt.
* Martelpraktijken in Syrië:
De ene man getuigt het volgende: "je zou alles zeggen wat ze willen horen, gewoon omdat je wil dat de pijn stopt, dat ze stoppen met martelen." En deze martelpraktijken worden ook gebruikt door 'overheidsdiensten', dat is nog het ergst van alles. Je zou denken (en erop vertrouwen) dat de overheid rechtvaardig handelt en dat ze handelen vanuit 'de rechten van de mens'. Blijkbaar is dit nog niet in alle landen het geval. Degenen die gemarteld werden, gaan dit altijd met hen meedragen. Ze kunnen enkel maar proberen het een plaats te geven en verder te gaan met hun leven. En hopen dat anderen dit niet hoeven mee te maken, strijden tegen dit onrecht.
* Vrijwilligerswerk in de gevangenis:
Jan zelf probeert het goede in elke mens te blijven zien, ook al hebben ze iets fout gedaan. Iedereen heeft minstens 1 goed ding in zich. Volgende zin die hij zei, zal me bijblijven: "Het is niet aan mij om hen een tweede keer te beoordelen. Dit is de taak van de rechters en het gerecht." Dat is zijn manier om naar het lijden van anderen te kijken.
Gonzalo moet ook omgaan met lijden. Hij is net voor de dood van zijn moeder in de gevangenis terechtgekomen. En Jan komt hem het nieuws vertellen dat zijn moeder overleden is. De wereld van Gonzalo stort in. Gonzalo heeft het moeilijk, omdat hij geen afscheid heeft kunnen nemen van zijn moeder en dat hij dingen heeft gedaan die zijn moeder niet goedkeurde. De laatste woorden van zijn moeder gericht naar Gonzalo waren: "Ondanks alles, hou ik veel van jou." Nu wil Gonzalo wel zijn verantwoordelijkheid opnemen, zijn leven op het goede pad houden. Hij wil dit doen uit respect voor zijn moeder, zodat ze toch nog fier zou kunnen zijn op hem. Het was haar laatste wens dat haar zoon terug op het goede pad zou geraken. Van zodra hij uit de gevangenis is, zal hij naar haar graf gaan. Voorlopig gaat hij iedere week naar de mis en steekt hij een kaars aan om zijn moeder te herdenken. Gonzalo heeft veel respect voor Jan. De manier van omgaan met 'God' (hij spreekt er gewoon tegen, alles wat in hem opkomt) is de manier waarop ik met 'Hem' omga. Wanneer ik bid, is dit ook geen tekst die ik aframmel, ofzo. Het is ook gewoon vertellen wat in me komt. Voor mij heeft het eerder een therapeutisch doel, zodat ik zelf inzicht zou krijgen in wat er allemaal aan de hand is. Net zoals Gonzalo verwacht ik ook geen antwoord van God, maar het helpt me wel om zelf een oplossing te vinden.
* Rituelen:
Hoewel het maar een kort fragment is (en we daardoor niet helemaal snappen hoe hindoeïsme 'werkt'), kunnen we toch merken dat ze anders omgaan met dood, dan dat wij dat doen. Ze verbranden het lichaam, nemen dan een stukje kool van het uitgedoofde vuur en gooien het in een rivier. Zo reinigen ze de gestorven persoon; ze wissen de zonden van die persoon uit, zodat hij het niet zouden meedragen in zijn volgend leven.
* Allerzielen:
Christenen begraven hun gestorven dierbaren op het kerkhof. Vroeger was dit de ruimte rond de kerk, rijke mensen werden zelfs in de kerk zelf begraven. Niet enkel de begrafenis dient om de overledene te eren, maar ieder jaar (op Allerzielen) wordt er nog eens stilgestaan bij de mensen die we verloren hebben. We herdenken dan alle mensen die ooit een deel van ons leven waren, maar die we hebben moeten afgeven. De personen die het afgelopen jaar gestorven zijn, worden nog eens vernoemd in een kerkdienst op Allerzielen. Christenen zien de dood als een doorgangspoort naar eeuwig leven bij God.
* Ethisch leven:
Bij moslims is het zo dat de overledene eerst in een kamer moet 'klaargemaakt' worden vooraleer het gebed kan aangevat worden. De overleden persoon wordt 3 maal gewassen en in een wit doek gewikkeld.
Moslims geloven dat het aards leven slechts een 'spelletje' is van satan, dat je moet weerstaan aan de verleidingen van de duivel om zo in 'het Paradijs' terecht te komen. Wanneer je niet weerstaat aan die verleidingen, dan zal je in 'de Hel' terechtkomen. Bidden is een zeer groot onderdeel van hun geloof; wanneer ze niet bidden, wordt dit als zonde gezien. Wanneer de overledene of de nabestaanden niet bidden, dan kan deze rituele wassing niet gebeuren. Het sterven heeft dezelfde functie als bij christenen: de dood is een doorgangspoort naar een eeuwig leven bij God (in dit geval Allah). Allah 'beslist' of de overledene in het 'Paradijs' of in de 'Hel' terechtkomt.
* Martelpraktijken in Syrië:
De ene man getuigt het volgende: "je zou alles zeggen wat ze willen horen, gewoon omdat je wil dat de pijn stopt, dat ze stoppen met martelen." En deze martelpraktijken worden ook gebruikt door 'overheidsdiensten', dat is nog het ergst van alles. Je zou denken (en erop vertrouwen) dat de overheid rechtvaardig handelt en dat ze handelen vanuit 'de rechten van de mens'. Blijkbaar is dit nog niet in alle landen het geval. Degenen die gemarteld werden, gaan dit altijd met hen meedragen. Ze kunnen enkel maar proberen het een plaats te geven en verder te gaan met hun leven. En hopen dat anderen dit niet hoeven mee te maken, strijden tegen dit onrecht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten