Mens en zingeving: extra 2 quote van Helen Keller

The most beautiful things in the world cannot be seen or even touched, they must be felt with the heart.

Helen Keller

Bron: BookRags Media Network. (onbekend). BrainyQuote. Opgeroepen op mei 7, 2014 van http://www.brainyquote.com/quotes/authors/h/helen_keller.html

Deze uitspraak had ik evengoed bij 'mens en medemens' kunnen plaatsen, want volgens mij gaat het om interactie tussen mensen. Maar voor mij is hetgeen we voelen (voor anderen) ook hetgene wat zin geeft aan mijn leven, daarom dat ik het bij 'mens en zingeving' geplaatst heb. Het gaat hier over liefde, over vriendschap, over respect. En dat is iets wat je niet kan bewijzen, dat is iets wat je moet ervaren, wat je moet voelen. Maar anderzijds kan je die zaken ook uiten door het te tonen, vb. knuffelen, troosten,... Het is wel zo dat je deze zaken moet voelen, want wanneer je liefde probeert te tonen zonder te voelen dan werkt het niet. En de meeste mensen voelen heel goed aan of een gevoel echt is of gefaket (zelfs kinderen; vooral kinderen).

Mens en lijden: extra 1 Quote van Helen Keller

Om ook het positieve van lijden proberen te zien, haal ik er een uitspraak van Helen Keller bij.

"We could never learn to be brave and patient,

 if there were only joy in the world."

Helen Keller

Bron: BookRags Media Network. (onbekend). BrainyQuote. Opgeroepen op mei 7, 2014 van http://www.brainyquote.com/quotes/authors/h/helen_keller.html

Voor mij betekent dit dat er lijden moet zijn, zodat we de vreugdevolle momenten niet als vanzelfsprekend zouden vinden en dat we dus een grotere betekenis kunnen geven aan deze vreugdevolle momenten. Ik ben al vaak mensen tegengekomen die veel meegemaakt hebben en ik moet toegeven dat de meesten onder hen het leven en de tegenslagen beter kunnen relativeren dan personen die 'nog niks ergs' meegemaakt hebben. Lijden hoeft dus niet steeds negatief te zijn (hoewel je daarvan meestal niet overtuigd ben tijdens de lijdensweg zelf). Je moet na het lijden kunnen opstaan en terug genieten van de vreugdevolle momenten, dat is de kunst om te leven, om te overleven, hoe hard dit ook lijkt.

Mens en zingeving: welke getuigenissen spreken mij aan?

Van de interviews van de mensen van Don Bosco kan ik bij alle personen wel iets vinden die in de lijn ligt van mijn overtuiging:

- Marie en Bruno: Geloof is steun vinden, wanneer er niemand (anders dan God) is om naar je te luisteren. Dat gevoel heb ik vroeger vaker gehad dan nu, nu heb ik mijn vrouw die mij op ieder moment steunt, die naar me luistert, waarbij ik mezelf kan zijn. Maar vroeger was ik eerder een eenzaat en als ik dan moeilijke momenten had, dan was 'God' meestal mijn luisterend oor.

Ze gebruiken hun geloof ook om jongeren te helpen en te steunen wanneer ze het moeilijk hebben. Dat is iets wat ik ook probeer te doen: mensen helpen in moeilijke tijden, er zijn voor anderen.

- Rien: Het zorgen voor anderen sluit nauw aan bij mijn overtuiging van geloof. En ik kan me ook vinden in de volgende stelling: "Geloof moet je altijd in vraag blijven stellen".

- Stef zegt ongeveer hetzelfde: je moet jongeren een kans blijven geven, iedere keer opnieuw (telkens een nieuwe start nemen) en geloof is eigenlijk meer een zoekproces. Ik zie dit ook zo, vooral in klas moet je leerlingen nieuwe kansen geven, bij nieuwe opdrachten, nieuwe dagen (niet blijven vastpinnen op wat ooit eens fout gegaan is. Daarom is het misschien ook eens leuk om niet alles te weten van de leerlingen van voorafgaande jaren. Want nu is het de gewoonte om van je collega van een klas lager te horen welke leerlingen "moeilijk" zijn en welke kenmerken de leerlingen hebben. Maar is het dan niet zo dat we hen al beoordelen, zonder dat we ze zelf echt kennen?

Geloof is ook voor mij een zoekproces, want ik weet nog altijd niet wat 'God' is voor mij, ik weet nog altijd niet hoe belangrijk geloof is voor mij en wat het concreet betekent. 

Voor mij is het belangrijkste dat ik het goede probeer te doen, dat ik anderen met respect behandel en dat ik verdraagzaam probeer te zijn. Dit verwacht ik ook van anderen. En hoe je dit bereikt, is minder belangrijk, zolang dit maar je streefdoel is. Voor mij kan geloof (de rituelen, de bijbel, gebeden, de Kerk,...) nooit boven de personen staan die ik in het dagelijks leven tegenkom en die mijn hulp vragen, die op mij rekenen, waarvoor ik iets kan betekenen. Het geloof kan gewoon een hulpmiddel zijn (voor personen die er nood aan hebben) om als persoon anderen te kunnen helpen.

Van de overtuigingen die Koppen toonde, is er bij de meesten wel iets die ik in mijn overtuiging ook terug vind.

- Marietje Peels: het onderweg zijn, jezelf (en dus je geloof) steeds in vraag stellen. Dit is bij mij ook het geval, ik stel mezelf en dus ook mijn geloof vaak in vraag. Daarom dat ik nog steeds geen concreet antwoord heb op de vraag "Wat is geloof voor jou?".

- The Fruits: voor mij was christelijke muziek vooral belangrijk toen ik jong was, belangrijker dan ingestudeerde gebeden af te ratelen. Ik ging toen vaak naar de evangelische kerk en wat ik daar het leukst vond, was het feit dat daar heel enthousiaste muziek gedraaid werd. Zeer toegankelijk voor jongeren en zo in contrast met de orgelmuziek uit de katholieke kerk. Ik zong vol overtuiging mee (en ik merk dat ik sommige liedjes nog steeds ken en dat ik nog steeds meezing wanneer ik ze hoor). 

- Eric Buys: uit deze overtuiging heb ik vooral onthouden dat het verschil tussen handelen uit liefde en handelen uit populariteit soms niet zo ver uiteen ligt. Daarom moet ik me bewust zijn waarom ik iets doe, wat mijn beweegredenen zijn. Want ik denk dat ik soms dingen doe om mezelf populair te maken dan uit overtuiging. Of dat ik mijn 'overtuiging' niet doorzet, gewoon om geen negatieve commentaren te krijgen, of negatief behandeld te worden. Toen ik jonger was, handelde ik vooral vanuit mijn overtuiging. Nu ik volwassener ben, denk ik iets meer na en wordt mijn handelen bepaald vanuit meer dan alleen mijn overtuiging.

- Luc en Kathy De Paepe: wat Kathy zei over dat haar kinderen hun eigen wel zullen vinden, sprak mij aan. Omdat ik vind dat ouders hun kind niet mogen in 1 bepaalde richting 'pushen', dat ze alle verschillende wegen moeten kennen en dan de weg kiezen die het best bij hen past (maar dan wel vanuit hun eigen overtuigingen). Zo ben ik niet voor het idee om je kind te laten dopen, omdat je dan al beslist in zijn plaats. Als het dan vanuit je eigen overtuiging is om het christelijk op te voeden, dan kan ik mij er nog enigszins in vinden. Maar ik had eens een discussie met een kleuterjuf die het niet kon begrijpen dat wij onze kinderen niet wilden laten dopen. Ze bracht allerlei zaken aan ('ze zullen gepest worden, ze gaan geen kado's krijgen voor hun communiefeest, ze zullen niet kunnen trouwen in de kerk,..."), maar het enige wat ze niet aanbracht was dat mensen hun kinderen beter konden laten dopen om hun christelijke waarden bij te brengen. Ik ga niet naar de kerk, ik heb daar niks aan, dus ik kan niet beloven dat ik mijn kinderen christelijk op zal voeden, want ik weet dat dit een leugen is. Ik zal proberen mijn kinderen respect, plezier, verdraagzaamheid, eerlijkheid,... bij te brengen.  Ik ben tegen hypocrisie en dat zie ik al te vaak op dopen wanneer ouders beloven hun kinderen christelijk op te voeden. Ik vind dat je moet proberen om niks te beloven waarvan je op voorhand al weet dat het een leugen is. Daarom probeer ik enkel beloftes te maken waaraan ik mij kan houden (of waar ik toch naar streef om me eraan te houden).

- Lien en Bart: Ik kan me in verschillende punten van hen vinden, zoals het punt dat ze mensen doen nadenken over geloof en de zin van het leven. Dat zou iedereen moeten doen i.p.v. soms blind te geloven. Ik deel ook het standpunt waar ze niet echt het godsdienstig geloven toepassen, maar eerder geloven in mensen, de natuur, de liefde. En wanneer Bart zegt dat de bijbel inspirerende teksten bevat, die toegepast kunnen worden op je eigen leven (zonder ze letterlijk te zien). Dat is ook mijn overtuiging; dat de bijbel niet letterlijk genomen moet worden, maar dat de teksten ons moeten inspireren om voor het 'goede' te kiezen, om zo goed mogelijk te zijn voor anderen en de natuur.

- Michel Follet: Ik begrijp wat hij bedoelt met de christelijke leer onderhuids doorgeven; via goede daden, iedere dag opnieuw. Dit probeer ik ook te doen, al is het maar iets kleins en ook al lukt het niet iedere dag. Het is een doel om iedere dag toch iemand gelukkiger te maken, iemand te helpen, er voor iemand te zijn. Ik steun ook soms goede doelen, vanuit diezelfde reden. Net zoals Lien en Bart (en mezelf) ziet Michel Follet God vooral in de natuur, in mensen, in gebaren, in vriendschap.

- Uma Wijnants: Hetgene waar ik ook naar streef (maar vaker niet bereik dan wel) is respect kunnen opbrengen voor de verschillende visies die er zijn, tegenover geloof, tegenover natuur, tegenover anderen, tegenover leven, tegenover dood,... Het is moeilijk om voor iedere overtuiging respect op te brengen, maar ik probeer het wel. Want het is inderdaad zo wanneer je inzicht krijgt in iedere overtuiging, je dan ook automatisch inzicht krijgt in anderen. En dat is nodig om met elkaar te kunnen samenleven, om respectvol te kunnen omgaan met elkaar in deze multiculturele samenleving. Ik vind wat ze zegt over dat een goed christen vooral zijn gedrag moet laten spreken zeer belangrijk. Ik heb het ergens al aangehaald dat ik walg van de hypocrisie en de tegenstrijdigheden die er in de katholieke kerk soms leven. Om een vb. te geven: mensen die naar de kerk gaan, daar vooraan (luid) staan mee te bidden, alle woorden kunnen mee zeggen en dus overkomen als goed christen, die van zodra ze buiten de kerk stappen iedereen beoordelen, mensen die hulp nodig hebben zomaar negeren,... Waarmee ik niet wil zeggen dat alle christenen zo zijn. Maar ik heb ze liever nederig voor de ogen van de mensen, maar wel groots in hun respect naar anderen, groots in het bieden van hulp voor anderen,... In mijn overtuiging is dit hoe God 'zijn volgelingen' wil hebben, hoe God de wereld ziet (in welke god je ook gelooft).

Mens en natuur: extra 1

Zoals de meesten onder ons denk ik meteen aan het liedje van Louis Neefs "Laat ons een bloem" wanneer ik aan natuur denk. Maar gezien anderen dit al gebruikt hebben en ik niet wil na-apen, heb ik een ander liedje in gedachten, die ook bij natuur past: "Earth Song" van Michaël Jackson.

Vooral wanneer je de clip van het liedje ook bekijkt, geeft het duidelijk weer waar dit liedje om draait. Het houdt iedereen een spiegel voor met de vraag: "Waar zijn we in feite mee bezig?" 

De clip toont ons dat we zowel de planten, bossen, dieren en elkaar aan het kapot maken zijn. Je ziet olifanten zonder slagtanden, het omkappen van bomen, oorlog, vervuiling door fabrieken,... (en dan het contrast met hoe het zou moeten zijn). Ik krijg telkens kippenvel als ik de clip zie.

Bron: Huzaifa Khan. (6 april 2012). Michael Jackson - Planet Earth_Earth Song.best video song. [Videobestand]. Geraadpleegd via https://www.youtube.com/watch?v=9kmNA22AILs

·

Wat me ook opvalt is dat beide liedjes al een tijdje oud zijn ("Laat ons een bloem" van 1970 , "Earth Song" van 1995) en dat dit thema nog altijd zo actueel is. Het lijkt alsof niks veranderd is in vergelijking met 40 en 20 jaar geleden. Leren we dan echt niets (uit het verleden)?

Mens en natuur: enkele bedenkingen

Ik heb mee ook vaak de vraag gesteld of wij door onze technologieën en ontdekkingen niet mee aan de basis staan van het om zeep helpen van de wereld. Enkele bedenkingen:

*Zorgt de natuur niet zelf voor het behoud van de planeet door natuurlijke uitroeiing?
De mens verstoort dit door:
- zelf dieren/mensen uit te roeien
- medicatie uit te vinden zodat we langer zouden leven (maar waar de natuur niet op voorbereid is)
- uitvindingen die slecht zijn voor het milieu (zoals auto's, kernenergie,...)
--> deze zaken lijken misschien eerder banaal, of in sommige gevallen zelfs positief/vooruitgang. Maar zullen ze op lange termijn niet voor onze eigen ondergang zorgen?

* En is deze ondergang niet nu al bezig?
- overstromingen
- tsunami's
- vulkaanuitbarstingen
- orkanen/tornado's

--> Is het enkel de natuur die deze zaken veroorzaakt of hebben ook wij een aandeel in deze natuurrampen?

* En dan is er nog de discussie of holebi natuurlijk of tegennatuurlijk is. En wat moeten we dan met holebi's doen? Altijd leuk om de argumenten van voor- en tegenstanders te horen. En omdat er van beide kanten logische argumenten gebruikt worden, heb ik zelf nog geen standpunt kunnen innemen over dit thema.

Voor mezelf kan ik wel zeggen: het zou tegen mijn eigen gevoel ingaan als ik (holebi zijnde) verplicht zou worden om de seksuele voorkeur te hebben die de maatschappij mij opdringt. Het zou, zeg maar, tegennatuurlijk zijn voor mezelf om met een man te moeten samenleven.

* Of de discussie of we geld moeten investeren om mensen met vruchtbaarheidsproblemen toch aan kinderen te helpen (via natuurlijke weg).

Mens en natuur: Hoe groen ben ik zelf?

Ik denk dat ik niet tot 1 bepaalde groep behoor, maar tot 2 groepen ('Groene doeners' en 'geremde hopers').

- Ik besef dat de schade al groot is, maar ik hoop dat we er nog iets aan kunnen doen (als we nu, allemaal, actie beginnen ondernemen)

- Ik heb wel moeite om milieubewust te zijn, maar vind het  niet onmogelijk. Wat me zelfs opviel bij het lezen van alle puntjes op www.climatechallenge.be was dat ik al met heel wat zaken rekening probeer te houden (LED-verlichting, lichten uitschakelen wanneer je niet in de kamer bent,...). Dus ik ben al redelijk milieubewust, maar het kan nog beter. Ik merk wel dat ik vaak voor de gemakkelijkste oplossing kies, ik kies vaak voor 'gewoonte' i.p.v. voor 'natuur' te kiezen.

- Ik vind dat de overheid meer moeite kan en zou moeten doen.

- Een voorwaarde om de natuur 'te redden' is dat iedereen 'groen' begint te denken.

Puntjes die niet overeen komen met hoe ik erover denk:

- Ik praat niet veel over het milieu, ik verander liever iets door zelf te doen (zonder anderen op hun milieuonvriendelijk gedrag te wijzen)

- Ik vind de verhalen over de opwarming van de aarde niet overdreven. Het is net goed om de ogen van de mensen te openen (hoewel velen zullen denken dat het overdreven is, of dat ze er toch al niet meer zullen zijn als de aarde vergaat).

Ik ben blij met de groep waarin ik beland ben, maar ik zou de punten waar ik nog niet volledig 'groen' ben nog verder willen ontwikkelen. Zodat 'groen denken' als een tweede natuur voor me is, zodat ik niet bij alles stil moet staan en denken of ik milieubewust bezig ben. Ik zou willen milieubewust handelen zonder erover te moeten nadenken, zonder erbij stil te staan; spontaan, vanuit mezelf. Het zou me wel helpen als de overheid ook meer aandacht zou besteden aan 'duurzaam leven'.

Mens en natuur: natuur in de wereldreligies

De joden zien het als geschenk van Jahwe, waar ze zorg voor moeten dragen. Want wie de natuur kapot maakt, maakt ook Jahwe kapot. Dit is een mooi gezegde, maar ik denk dat dit voor veel mensen voorbijgestreefd is. Ik weet niet in welke mate dit thema nog leeft bij (jonge) joden. Jahwe kan ook straffen via de natuur, dus ik denk dat joden aardbevingen en orkanen zien als straf van Jahwe.

Voor christenen betekent de natuur een beetje hetzelfde als bij joden. God is de eigenaar van de natuur, wij moeten er voor zorgen en het goed onderhouden (zoals een conciërge een gebouw onderhoudt). Dit houdt ook in dat de mens geen misbruik mag maken van de natuur en de aarde. Sommige christenen zien in de mooie natuur zelfs het bestaan van God, want ze geloven niet dat zoiets moois ontstaan kan zijn door toeval.

De verhouding mens - natuur in de islam gaat in dezelfde lijnen als de verhouding bij de joden en bij de christenen. Ze horen respect te hebben voor planten, bomen en medemensen. Mohammed ging zorgzaam om met de natuur en creëerde zelfs natuurreservaten, volgens de Koran. Maar heel weinig islamieten leven deze wetten letterlijk na, vooral degenen die in de westerse maatschappij terechtgekomen zijn. Natuur is een thema waar ze weinig aandacht aan besteden, ze plaatsen vooral zichzelf op de eerste plaats (zoals wij ook al te vaak doen).

Ik hou van de manier waarop boeddhisten tegenover de natuur staan: wij zijn een klein deeltje van de natuur en mogen blij (en dankbaar) zijn dat we er gebruik van mogen maken. Als wij geen respect hebben voor de natuur, dan gaat de natuur (en wij ook, gezien we deel uitmaken van die natuur) kapot. Ik hou van deze ingesteldheid en probeer ook op deze manier te leven (wat niet altijd makkelijk is, zeker niet in ons wereldje van luxe en gemakzucht).

Hoewel hindoes op verschillende vlakken verschillend geloven, is er 1 ding waar ze allemaal enorm veel respect voor hebben, nl. de natuur. Ze geloven dat je de natuur geen pijn mag doen en gaan zelfs zo ver dat ze geen vlees eten (zodat ze geen dieren zouden moeten pijn doen). De koe is zelfs een heilig dier voor hindoes. Ze hebben enorm veel respect voor bomen, anderen, dieren en planten. Er staan zelfs regels (wetten) in hun boeken die omschrijven hoe ze met de natuur moeten omgaan.

Deze zienswijze van hindoes en boeddhisten is anders dan hoe mensen uit de westerse landen de natuur zien: wij zien natuur als iets waar wij onbeperkt gebruik van kunnen maken, iets dat wij naar onze hand kunnen zetten, iets wat wij onder controle kunnen hebben, waar wij 'baas' over kunnen zijn. Maar ik denk dat dit een verkeerde gedachte is en de natuur 'bewijst' dit door natuurrampen (waar de mens onmachtig tegenover staat). De denkwijze van hindoes vind ik nu wel iets te extreem om zelf over te nemen, maar de denkwijze van boeddhisten zou ik wel willen overnemen. Gewoon meer nadenken waar we mee bezig zijn, wat we echt nodig hebben, hoe we toch nog meer respect kunnen opbrengen voor de natuur,... Kleine zaken die enorm grote gevolgen kunnen hebben. 

Denken we nu echt dat wij door onze rijkdom zoveel gelukkiger zijn dan boeddhisten die minder (materiële zaken) hebben? Ik geloof zelfs het omgekeerde: dat we steeds meer dingen zoeken om gelukkig te worden, maar dat we nooit stilstaan bij wat ons nu al gelukkig maakt (omdat we niet doorhebben dat we al gelukkig zijn).